Geen paniek, nu is leiderschap gevraagd

De aandelen kelderen, Europa is ‘doomed’ en overal wordt geroepen om referendums. Is dit werkelijk de ondergang van het Avondland? Gaan we misschien zelfs weer richting de tijd dat bloederige oorlogen ons continent teisterden?

Het is duidelijk, Europa, en eigenlijk de hele wereld, zijn vanochtend opgestaan met een gigantische kater. En zoals het hoort bij een kater, zie je de dingen dan meestal niet zo helder. Persoonlijk denk ik dat het allemaal best meevalt. Allereerst duurt het nog wel even voor Groot-Brittannië definitief uit de EU stapt. Er is een overgangssituatie van twee jaar gepland. Alle tijd dus om de meest ernstige plooien glad te strijken.

Ten tweede zie ik niet in waarom de EU en de eurozone nu gelijk helemaal zouden desintegreren. Laten we wel wezen, Groot-Brittannië is nooit een van de meest fanatieke EU-landen geweest. De Britten hebben altijd dwarsgelegen. Misschien dat het zonder de Britten zelfs makkelijker wordt knopen door te hakken. Laten we in vredesnaam positief blijven.

Het is bijvoorbeeld best mogelijk dat het vertrek van de Britten mensen wakker schudt. Als straks de economie een knauw krijgt, de beurskoersen verder dalen en de huizenprijzen inzakken, kunnen ze met eigen ogen zien hoe ernstig de gevolgen zijn van een EU-exit. Ik hoop dat in ieder geval, want ik ben er zeker van dat de economische, sociale en politieke gevolgen van een vertrek van bijvoorbeeld Nederland of Duitsland vele malen groter zijn.

Een voordeel is verder dat de Brexit kan dienen als wake-up-call. Dat de EU moet worden hervormd, daar is zo langzamerhand iedereen van overtuigd (toch??). De vraag is alleen hoe. Ik ben van mening dat we richting twee EU’s moeten. Een kleine EU van landen met een gemeenschappelijke munt. Zij zullen verder moeten integreren en hun nationale soevereiniteit deels opgeven. De Verenigde Staten kunnen als voorbeeld dienen. En daarnaast een tweede EU, die de Britten graag zien, namelijk een EU zonder parlement en Commissie, maar met vrijhandel en een regelmatig overleg tussen regeringsleiders en topambtenaren over bijvoorbeeld het buitenlands beleid en de vluchtelingencrisis.

Of het werkelijk die kant op gaat? Ik heb geen flauw idee. Wat volgens mij wel zeker is, is dat er van de Merkels, Hollandes, Ruttes en Boris Johnsons van deze wereld nu heel veel leiderschap is gevraagd. Zij moeten uitpluizen hoe Europa kan worden hervormd, zonder daarbij in een afgrond te vallen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s