Het Europa van twee snelheden botst steeds meer

‘Brexit’ of ‘Remain’ dat is de keus waar Groot-Brittannië morgen voor staat. De hele wereld heeft het erover, en terecht. Het is niet niks als een van de jongste leden van de Europese Unie (sinds 1973) zegt dat ze er geen zin meer in hebben. Geen zin meer in ‘de gezichtsloze eurocraten’ uit Brussel; geen zin meer in het eindeloze geëmmer over internationale verdragen die de Britten zelf veel sneller zouden afsluiten; geen zin meer in het geruzie tussen 28 landen over vluchtelingen en immigratie; en geen zin meer in het solidair zijn met armere delen van de EU.

Sommige van deze ‘geen-zin-meer’ argumenten zijn absoluut legitiem, anderen niet. Maar een ding is zeker, het is een gevoel dat niet alleen in Groot-Brittannië leeft. We zien het overal om ons heen. De haat tegen het steeds groter groeiende Europa neemt toe, of je dat nou leuk vindt of niet. Het zal in ieder geval niet zomaar verdwijnen. Brexit of Remain, het is nou eenmaal zo dat lang niet iedereen het nut ziet – of wil zien – van de EU. Van de vrijhandel tot aan het vrije reizen en het vreedzaam leven onder elkaar.

Acteur Michael Cain heeft geen zin in gezichtsloze bureaucraten in Brussel: hij is voor Brexit, alhoewel riskant

Acteur Michael Cain heeft geen zin de les te worden gelezen door ‘gezichtsloze Eurocraten’ in Brussel: Hij is voor een Brexit, alhoewel hij ook de risico’s ziet

Gelukkig is de kans groot dat het Britse Remain-kamp morgen het pleit in zijn voordeel beslist, hoor je de pro-Europeanen denken. Gered door de bel, zou je kunnen zeggen. Doordat een of andere gek de pro-Europese politica Jo Cox doodschoot, is de stemming op het laatste moment gekanteld.

Maar als mensen denken dat daarmee de EU in rustiger vaarwater komt dan hebben ze het volgens mij bij het verkeerde eind. Komend weekend zijn er alweer verkiezingen in Spanje met waarschijnlijk een zege voor het links-extremistische Podemos. Ook die hebben zo hun problemen met Brussel. Hetzelfde geldt voor de Italiaanse 5-Sterren beweging en natuurlijk Syriza in Griekenland. Het is een kwestie van tijd voordat een van deze landen het weer aan de stok krijgt met Duitsland en Nederland over het begrotingsbeleid, arbeidsmarkthervormingen en noodkredieten.

007 is daarentegen voor de EU. Weg gaan slaat nergens op

007 is daarentegen vóór de EU. Een alleengang in een steeds complexer wordende wereld slaat nergens op

En als je het over Duitsland hebt, dan mag je niet vergeten dat ook daar volgend jaar verkiezingen zijn. Wellicht voor het eerst sinds 2005 zonder de stabiele factor Merkel. God mag weten wat er dan gebeurt. Het zou zomaar kunnen leiden tot een grote overwinning voor het rechtse anti-eurokamp. We rennen met andere woorden ven de ene crisis naar de andere. Het Britse EU-referendum is slechts een tussenstop ion een eindeloze reeks van crises.

De vraag is natuurlijk hoe we daar als Europa uitkomen. Ik heb de oplossing ook niet. Maar een van de grote problemen is volgens mij dat er geen duidelijke scheiding is tussen de Europese Unie en de eurozone. We hebben aan de ene kant een eurozone die eigenlijk veel meer coördinatie en regie uit Brussel nodig heeft om goed te functioneren, terwijl er aan de andere kant landen als Groot-Brittannië en Denemarken zijn die daar mordicus op tegen zijn. Het is het ‘Europa van twee snelheden’ waar ze in Brussel al jaren tegen aanhikken, een constant gevecht tussen de politici die meer of minder Europa willen.

En dat gevecht gaat door, want de eurozone is nog lang niet klaar, daar zijn de meeste mensen het over eens. Als het ooit nog wat wil worden met de munt dan moet je denken aan afspraken over het minimumloon, de belastingen en pensioenen, regels voor de arbeidsmarkt en bevoegdheden voor toezichthouders en het parlement. Het zijn allemaal zaken waar de gemiddelde Brit niet aan moet denken. Maar ook in Slowakije, Italië of Nederland zal niet iedereen staan springen.

Misschien is het een idee om overal in Europa referenda te houden. Allemaal tegelijk. Iedereen krijgt de keuze. Wil je bij een sterke unie horen met één munt en een gemeenschappelijk financieel en economisch beleid, dan kan dat, maar dan moet je niet zeuren als dat ten koste gaat van nationale soevereiniteit. Als je dat niet wilt, dan kan dat ook, maar dan kom je in de EU, een soort los georganiseerde overlegclub met vrijhandel onder elkaar. Back to basics. Aan u de keuze.

Het lijkt mij wel grappig. Dan ben je in een keer van al het gelazer af. Maar ik heb natuurlijk wel makkelijk praten, want de chaos is voorspelbaar, en voor journalisten levert dat lekker veel werk op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s