Voor Merkel is milieu slechts bijzaak, alles draait om groei

Ik weet niet hoe vaak Angela Merkel de afgelopen jaren het woord ‘Energiewende’ in de mond heeft genomen, maar het moet duizenden keren geweest zijn. Sinds Merkel in 2011 bekendmaakte dat ze alle kerncentrales wil sluiten vóór 2022 staat ze bekend als de ‘Klimakanzlerin’, de Bondskanselier die Duitsland radicaal laat omschakelen van conventionele op groene energiebronnen.

De doelstellingen zijn ambitieus. In 2020 moet meer dan 35% van de stroomvoorziening ‘groen’ zijn, in 2030 zelfs 50%. Klinkt natuurlijk allemaal fantastisch op een moment dat de Verenigde Naties in New York net voor de duizendste keer de noodklok heeft geluid over klimaatveranderingen en het smelten van de ijskappen. Maar hoe groen is Merkel écht? Was haar tripje naar de Noordpool een paar jaar geleden een publiciteitsstunt of gemeend?

Merkel op de Noordpool, Foto van blogger Und der Honigmann sagt

Merkel op de Noordpool, Foto van blogger Und der Honigmann sagt

De realiteit is dat Merkel lang niet zo groen is als haar bijnaam van klimaatkanselier doet vermoeden. Neem het besluit om te stoppen met kernenergie. Voor Merkel was dat een beslissing die ze wel moest nemen vanwege Fukushima anders had ze miljoenen stemmen verloren. Ze deed het niet omdat ze er voor de volle honderd procent achter stond. Dat bleek destijds uit alles.

Maar hoe zit het dan met al die zonnepanelen en windmolens die Duitsland rijk is? Dat heeft Merkel, die tevens oud-milieu-minister was onder Helmut Kohl, toch maar mooi voor elkaar gekregen.

Klopt, maar ook hier geldt dat dit lang niet alleen haar verdienste is. Allereerst heeft het veel met groene subsidies te maken die, als je goed naar de geschiedenis kijkt van de zogenoemde EEG-wetgeving, al ver voor Merkel aan de macht kwam (eind jaren negentig) zijn geïmplementeerd.

Daar komt nog bij dat deze EEG-wet in de eerste jaren zeker niet alleen bedoeld waren voor een verbetering van het milieu. Het ‘Erneuerbare Energien Gesetz’ had namelijk ook een belangrijk economisch doel. Het idee – vaak door Merkel verdedigd – was om met behulp van deze subsidieregeling een enorme zonne-energiesector op poten te zetten waarmee (Oost-)Duitsland de wereldmarkt zou veroveren. Helaas liep het anders. Veel van de vooral Oost-Duitse bedrijven uit de solar-industrie gingen failliet door de concurrentie uit China.

Wat resteerde was dat Duitsland weliswaar een stukje groener in zijn stroomvoorziening is geworden, maar economisch is het er weinig mee opgeschoten. Sterker, het bedrijfsleven en consumenten klagen steen en been over de hoge energiekosten. Voor Merkel alle reden om zo snel mogelijk af te willen van de regeling, hoe ideëel hij ook is.

Voor Merkel is het milieu namelijk maar een bijzaak, waar het écht om draait is groei. Als dat betekent dat ze in Brussel moet vechten voor hogere CO2-grenswaarden voor Duitse auto’s dan doet ze dat. Als het steun voor smerige kolencentrales of bruinkolenmijnen betekent dan doet ze dat. Geen wonder dat Duitsland zoals het er nu naar uitziet de doelstellingen voor een lagere CO2-uitstoot lang niet zal halen – de verwachting is 12% meer in 2023 dan beloofd.

Merkel is wat dat betreft net zo groen als Rutte, Obama of Xi Jinping. Niet dus. Alleen als ze ertoe gedwongen worden. Dat de Bondskanselier deze week in Berlijn een toespraak hield op de ‘Tag der Deutschen Industrie’ in plaats van op de klimaattop in New York is wat dat betreft een teken aan de wand. Het milieu is van ondergeschikt belang, zeker in deze tijden van zwakke Europese groei.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s