Murder on the Orient Express

Als honderden bankiers zich treffen in een oude DDR-kazerne in Berlijn dan denk je toch al snel, ‘moet ik daar echt heen, luisteren naar een stel zwarte pakken die elkaar de hemel in prijzen.’ Ik deed het vandaag en gisteren toch. En het viel alleszins mee.

Dinsdagavond was eigenlijk gelijk het hoogtepunt met de altijd geestige, maar vlijmscherpe, Jens Weidmann, president van de Duitse centrale bank. Hij had meerdere parabels verwerkt in een speech over de toekomst van de banksector. Een van de mooiste was die van Murder on the Orient Express, de bekende misdaadthriller van Agatha Christie waarin de Belgische detective Hercule Poirot te maken krijgt met de moord op ene Mr. Ratchett, een schurk die op weg naar Istanbul is vermoord met elf messteken.

Het congrescentrum BCC waar de Bankentag werd gehouden

Het congrescentrum BCC waar de Bankentag werd gehouden

Poirot komt er natuurlijk achter wie het gedaan heeft. Er blijken niet één, maar elf daders te zijn, ieder verantwoordelijk voor een dodelijke steek. En zo is het volgens Weidmann ook met de sinds 2008 voortwoekerende kredietcrisis. Er is niet één schuldige, maar het zijn het meerdere. De centrale banken en de politiek omdat ze de financiële markten hebben geliberaliseerd, waar ze de teugels eigenlijk strakker aan hadden moeten halen. En de banken zijn schuldig omdat ze van die liberalisering op een schandelijke wijze gebruik hebben gemaakt.

Wat volgens Weidmann nu niet mag gebeuren is hetzelfde als in Murder on the Orient Express waar Poirot de elf daders uiteindelijk vrijuit laat gaan omdat Ratchett een schoft was. Hij geeft gewoon de schuld aan een twaalfde onbekende die ergens onderweg de trein heeft verlaten.

5401_us_bm

Ik vond het grappig. En zo had hij meer uitstekende citaten, sommige overigens wel gestolen. Wat te denken bijvoorbeeld van deze (origineel van de Amerikaanse econoom Alan Meltzer): ‘Kapitalisme zonder faillissementen is hetzelfde als de katholieke kerk zonder zonden’. Weidmann wilde daarmee zeggen dat ook banken failliet moeten kunnen gaan.

En dan had hij nog een ingewikkeld verhaal over taxi’s bij een station, wat ik niet verder helemaal zal uitleggen. Waar het op neer kwam is dat de banken naast meer regels ook meer eigen vermogen moeten accepteren. Het is misschien iets kostbaarder dan vreemd vermogen, maar… en dan komt het verhaal over de taxi’s …. stel je komt aan op een station ’s avonds laat en er staat één taxi te wachten. Die zegt echter dat hij je niet mee kan nemen, omdat de verkeersdienst heeft verordend dat er altijd minstens een taxi voor het station moet staan. Hij kan dus niet weg.

Zo is het ook met eigen vermogen bij banken. Als een bank in de eurozone een kernkapitaalquote (maatstaf voor solvabiliteit) heeft van 7%, dan heeft hij voldaan aan de minimumvoorwaarde van de toezichthouder, maar is het ook echt genoeg. Nee, natuurlijk niet, want de bank kan geen kant op. Een kleine schok en hij zit er alweer onder. Als hij nou echter naar 8% of liefst zelfs 10% gaat. Ja, dan is het veel beter gesteld met de flexibiliteit. Om het naar de taxi’s te vertalen. Er zijn er nu twee of liefs zelfs drie of vier zodat de wachttijden dalen tot een minimum.

Enfin, ik kan het niet zo goed vertellen als Weidmann, maar als u het nog een keer wil nalezen. Dat kan op de website van de Bundesbank: Stabile Banken für ein stabiles Europa.

Op de tweede dag van de Bankentag (raar eigenlijk dat het niet Bankentage heette. Het waren er toch twee) begon met Bondspresident Joachim Gauck die ook lekker losging op de bankierscultuur. Net als Weidmann sprak hij zich uit voor meer regulering en meer ‘serieusheid’ en ‘vakkennis’ bij de bankiers. Zeven jaar na het uitbreken van de kredietcrisis is er volgens hem veel veranderd maar nog lang niet genoeg.

Later kwam ook nog minister Wolfgang Schäuble aan het woord, die een tikkeltje vermoeid uit het begrotingsdebat in het parlement kwam. Leuker was een panel-discussie met onder andere de bestuursvoorzitter van Trumpf, een groot industrieconcern uit het zuiden van het land. Mevrouw Nicola Leibinger-Kammüller nam geen blad voor de mond. Ze waarschuwde de banken dat ze kleinere bedrijven met een paar miljoen omzet en meer, volkomen negeren. Trumpf heeft besloten zelf in dat gat te springen omdat er toeleveranciers bij zitten die belangrijk zijn voor het bedrijf. Trumpf is dus concurrent geworden van de banken, zonder het echt te willen.

Volgens Leibinger is een belangrijk probleem van bankiers dat ze teveel naar cijfertjes kijken en te weinig naar mensen. In tegenstelling tot een bankier kan zij zien of een bedrijf betrouwbaar is of niet. Dat doet ze door er regelmatig langs te gaan en te kijken wat ze doen, en niet doen. Bijvoorbeeld geen vette auto kopen (zoals bankiers) als het bedrijf pas net uit de startblokken is gekomen.

De bankiers in de zaal moesten erom lachen, maar na twee dagen ‘bank-talk’ weten ze ook dat er nog heel wat te verbeteren is in de verhouding met bedrijven, politiek, centrale banken en de gewone man op de straat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s